Guido: welterusten, slaap lekker, tot morgen, geen zorgen.

Guido van het Erve

Vader van Wouter en Meike

Een ovaal, antiek zwart eettafeltje, gekregen van mijn tante. Ik had het ding nog lang in mijn schuurtje staan, helemaal uit elkaar gevallen. Het was een herinnering aan die begintijd. Dat tafeltje was het centrum van onze nieuwe plek, toen een heel strak appartement waarin ik via de leegstandswet voorlopig terecht kon. We speelden er spelletjes, de computer stond erop, en natuurlijk aten we er samen. Het tafeltje was toen al wankel en niet al te groot maar wel erg knus. Alsof het voor ons drieën gemaakt was.

Ik herinner mij vooral dat dubbele gevoel wanneer ik met Wouter en Meike aan dat tafeltje zat. Met die nieuwe placemats van Ikea, maar waarop wel de vertrouwde borden stonden. Oud en nieuw. Zo graag naar dat vertrouwde verleden willen, maar kijkend naar een nieuwe, onzekere toekomst. Dat oude antieke tafeltje in een modern appartement was een confrontatie met de werkelijkheid, die er op dat moment verre van rooskleurig uitzag. Maar het bleek uiteindelijk ook het begin van veel mooie herinneringen.

In de begintijd zocht ik vooral naar routine. Als de kinderen er waren was het huis vol geluid, vrolijkheid en gebeurde er zoveel dat je ‘s avonds kapot was. Eenmaal weg genoot je even van de stilte om daarna ongedurig op zoek te gaan naar gezelschap om dat lege gevoel te vullen. Het duurde lang voordat ik vrede had met beide situaties. En nog altijd overvalt mij een melancholisch gevoel als ze weer weggaan. In het begin gaf het tripje naar de supermarkt mij dan houvast. Ik kwam er onder de mensen. Een praatje met de kassajuffrouw. Merkte dat het leven gewoon verder gaat. Het voelde goed om dat ook maar gewoon te doen. Heel erg cliché wellicht, maar wel waar. Boodschappen deed ik eerder altijd één keer per week en dan zoveel mogelijk. Nu kocht ik elke dag wat ik nodig had. Besliste die dag wat ik zou koken voor de kinderen. Het was mijn eerste nieuwe ritueel.

Het was verrassend te ontdekken dat alle tradities soms een nieuwe, maar altijd een diepere betekenis kregen. Als ik de kinderen bij het naar bed gaan voor had gelezen, namen we afscheid met hetzelfde riedeltje: welterusten, slaap lekker, tot morgen, geen zorgen. Doen we nog steeds. Ik haalde twee grote blauwe Fatboys in huis, waar we heerlijk voor de televisie lagen. Ik glimlachte als ik van die heerlijk kitscherige gekleurde lampjes in de kerstboom deed. Een traditie die nu in onze nieuwe woning, toen ik ben gaan samenwonen, helaas snel is gesneuveld…

Het ovale tafeltje is al lang geleden vervangen door een andere eettafel. En inmiddels is het een stoere, ruime tafel waar we soms met ons zessen aan zitten. Zoveel kan er in een aantal jaren ten goede veranderen. Ik verbaas mij er elke dag over. Ook deze tafel blijft het centrale decor van nieuwe tradities. Nog altijd probeer ik van het met elkaar eten een feestje te maken. Nacho’s is een persoonlijke favoriet, maar bleek destijds een te exotisch woord voor mijn kinderen. Ik heb slechte eters, maar dan schiet je in de roos en klinkt gejuich op de vraag: wat eten we? Hoe cool is het om te antwoorden: chips!

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *