Esther, leven bij de dag… met Sam

Esther Hoff
Leven bij de dag… met Sam

Op en top alleenstaande moeder. Niet van het ene moment op het andere, zoals vaak in het geval van een scheiding of als een partner plots wegvalt, maar vanaf dag 1 er een soort van ingerold.

‘Dat de vader bewust geen enkele rol wilde spelen in het leven van zijn zoon, verscherpte wat zich in die periode in mijn leven aftekende; ik deed het alleen. Ik woonde op mezelf in Barcelona, zocht er mijn eigen weg, had er vriendschappen gesloten, maakte mijn eigen keuzes, zoals ik eigenlijk mijn hele leven had gedaan.

Barcelona… Die stad vol levenslust, warmte, licht, samenzijn met vrienden op de platte daken van de stad. Dutjes doen op het strand, boekjes lezen in bed. Zijn verjaardag in oktober vierden we er altijd buiten, in het park of op het strand. De stalletjes waar in die periode van het jaar op houtvuur kastanjes werden gepoft en zoete aardappelen geroosterd, maakten dat oktober voor mij een geur heeft gekregen. Het klinkt allemaal misschien romantisch, maar er was ook een keerzijde: hij moest van kleins af aan zichzelf leren vermaken, vaker dan ik eigenlijk wilde. Het huishouden moest immers ook gedaan worden, mijn werk moest af. Dus dan ging de televisie of de iPad aan. Even snel een boodschap doen was er niet bij: dat moest ik uitstellen of hij moest mee.

Terugkomen naar Nederland is terugkomen naar een bekende, maar toch ook andere wereld, waar we niet alleen een weg zoeken in een nieuw dagelijks leven, maar ook zoeken naar nieuwe tradities. Ik heb best wat mensen leren kennen en ik zoek naar tradities met die mensen om mij heen. Dat is lastig, want zo makkelijk kom je als alleenstaande moeder niet door het pantser van een geoliede gezinssituatie. Maar eens in de zoveel tijd eten we bijvoorbeeld met bevriende stellen in een Italiaans restaurant van ook weer een bevriend stel. Een plek waar de kinderen niet stil hoeven te zijn en zien hoe de pizza’s gebakken worden. En het ijsje toe mogen ze zelf uitkiezen in de keuken. Zondagmiddag, áls we thuis zijn, komen er in de loop van de middag allerlei hapjes op tafel. Dan gaat er een fles wijn open en een pak appelsap. Liefst ook een gezelschapsspel erbij. Een typisch voorbeeld van burgerlijkheid, maar wel eentje waar ik niet vies van ben.

Zo’n traditie geeft mij een gevoel van geborgenheid dat ik Sam graag wil bieden. Dát is de zoektocht. Ik heb geleerd hulp aan te nemen van mensen die het aanbieden en ook hulp leren vragen. Want het risico is dat ik mezelf voorbijloop. Hoe ik keuzes maak wat betreft de opvoeding? Als alleenstaande moeder heb ik geleerd om af te gaan op mijn intuïtie, ik kan haast niet anders. Ook kijk ik goed om me heen naar hoe anderen het doen en maak dan mijn eigen beslissingen. Ik leef bij de dag, weet ik, ons leven kent, naast school, weinig routine en regelmaat. Maar wat blijft, is dat ik een moeder wil zijn die er altijd staat en veiligheid biedt. Altijd. Dat verdient hij.

Natuurlijk is een beetje Barcelona mee naar Nederland gekomen, met warm gevarieerd eten in de middag. Van kleins af aan helpt hij met het dekken en afruimen van de tafel. In de keuken in ons huis in Nederland had ik een tafeltje waar hij in de ochtend op eigen initiatief alleen ontbeet. Rustig etend keek hij toe hoe ik in te weinig tijd te veel probeerde te doen. Hij vond het wel gezellig. Nu eet hij aan tafel, vaak alleen, terwijl ik nog lunch maak, of mijn tanden sta te poetsen. Tja, wat zal ik zeggen, we staan te laat op, liggen te snoozen en te giechelen. Is dat ook traditie? Warm eten doet hij twee dagen op de bso, met een tupper lasagne of Libanese vis van z’n moeder, één dag bij oma en de andere dagen eten we samen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *