Dorien, leven moet ondanks alles gevierd worden

De eerste weken, maanden zie ik me nog zitten, met een baby op mijn arm en een meisje in een kinderstoel aan onze mooie houten tafel in de keuken van onze jaren 30 woning. Verslagen, eetlust nul, met de tranen over mijn wangen, trof mij telkens weer die aanblik van een lege stoel. Juist die lege plek bij het avondeten was zo ontzettend voelbaar. Nu stond er een potje Olvarit. Die met bruine bonen, favoriet bij de kinderen.

Dat potje Olvarit is nog heel lang gebleven. Ik kon er echt op bouwen, de kinderen aten het en het nam mij werk uit handen. Ik vond het toen nog erg moeilijk mijzelf er toe te zetten om te koken. De maanden verstreken, de kinderen groeiden op met het potje Olvarit. Ik werd sterker en langzaam maakte dat potje plaats voor de eerste zelfgemaakte prakjes. Probeerde de bordjes leuk op te maken, met tomaatjes, worteltjes een stukje komkommer en een worstje. En ik probeerde ook niet meer die verdrietige moeder te zijn. Er moest iets gebeuren aan die tafel, de centrale plek in het huis van samen zijn, die plek waar juist alles zo voelbaar was.

Een nieuwe traditie ontstond. Hoe klein de kindjes ook waren, ik probeerde de dag door te nemen door de dingen te benoemen die leuk waren, wat we allemaal beleefd hadden. Nog altijd stel ik aan tafel vaak de vraag: wat vond je het leukst van vandaag? Het gaf, en geeft mij een kans om het positieve van de dag te benoemen. Er ontstonden kleine gesprekjes, ware lichtpuntjes.

Een heel bijzonder tafelverhaal staat mij nog bij. De dag voor Mathis 1 jaar werd, stond mijn moeder (die vaak bij ons in huis was om mee te helpen) s ‘avonds allerlei kleine hapjes te koken. Ik zag het amper. Wel herinnerde ik haar eraan dat ik voor Mathis zijn eerste verjaardag alleen maar de buurvrouw en twee vriendinnen had uitgenodigd. Zoveel hapjes waren dus echt niet nodig. Ze mompelde wat in zichzelf, maar ik was eigenlijk te verdrietig om er verder op door te vragen.

De volgende ochtend zat Mathis aan de keukentafel, ballonnen, slingers en een zelfgemaakte chocoladetaart. Ik had me voorgenomen om er een klein feestje van te maken, één jaar worden is toch heel bijzonder. Mijn vriendinnen waren er en net op het moment dat ik dacht dat we compleet waren en ik de taart wilde aansnijden, ging de bel… Nog meer lieve vriendinnen en tantes en buren en kennissen. Wat een enorme verrassing, een huis vol visite. Ik keek naar mama en zei keek naar mij. Tranen, van geluk dit keer, liepen over mijn wangen. Mijn moeder die dit natuurlijk allemaal geregeld had fluisterde: “Je denkt toch niet echt dat ik de eerste verjaardag van mijn kleinzoon geluidloos aan ons voorbij laat gaan? Het leven moet ondanks alles gevierd worden”.  Dat moment is me ontzettend dierbaar. Ik wist dat ze zo ontzettend gelijk had.

De tafel verhuisde mee naar ons nieuwe onderkomen. Een huis dat ik voor twee jaar kon huren, van lieve mensen die het tijdelijk uit de verkoop haalden. Daar in ons nieuwe huis, kon ik letterlijk een nieuwe start voor mij en mijn kindjes maken. We zaten haast altijd aan die tafel, knutselden er wat af, deden er spelletjes, het was steeds vaker gezellig aan tafel. Een hele tijd was ik me nog wel bewust van die lege plek. Maar naast het gemis van het ‘complete’ gezin kwam steeds meer het gevoel van trotsheid. Ik runde het huishouden in mijn eentje, kookte weer, beleefde vele kleine avonturen met Marjorie en Mathis.

Nu bijna 5 jaar later woon ik samen met Guido, de schrijver van dit project, mijn lief, de man die precies weet wat scheiden met zich meebrengt, de man met wie ik vreselijk kan lachen en relativeren. De man die altijd voor mij en de kinderen klaar staat. De tafel is weer mee verhuisd, nu zitten we er soms met zijn zessen aan, dan weer met zijn vieren en soms met zijn tweeën. Ondanks dat ik nu weer samenwoon en intens geniet om weer een soort van gezin te zijn, weet ik nog altijd heel goed hoe het voelt om er alleen voor te staan. De volgende woorden kunnen die periode niet beter omschrijven: intens, verdrietig, spannend, onderzoekend, krachtig, gesteund, avontuurlijk, gemis, zelfbewuster………. maar bovenal liefdevol.

3 thoughts on “Dorien, leven moet ondanks alles gevierd worden

  • Wat een mooi verhaal…. De tranen sprongen in mijn ogen.
    Wat mooi dat er plaats is voor nog meer liefde en geluk aan diezelfde tafel.

  • Een ontroerend verhaal…ik heb in de laatste jaren gezien hoe je uit die put gekropen bent…het was soms heel zwaar .maar je hebt het gered…ik heb met je meegeleefd en heb bewondering voor je hoe je het gedaan hebt …door de niet aflatende steun van je moeder en lieve mensen om je heen kun je nu weer genieten van je nieuwe gezin samen met Guido….het is je zo gegund…ik hoop dat jullie nog vele mooie en gelukkige momenten aan de houten eettafel zullen doorbrengen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *