Marieke, de kracht van het ochtendritueel

Marieke, 60 jaar.

Docent beeldende vorming in het voortgezet onderwijs, later ook decaan.

Gescheiden sinds december 1990, na negen jaar samenwonen en negen jaar huwelijk.

Twee zoons, Jasper (was toen 5) en Woutje (was toen 3)

Weet je dat ik altijd dacht dat ik in de relatie de zwakkere was? Het is natuurlijk alweer 24 jaar geleden, maar ik zie mij nog zitten tussen de verhuisdozen in het oude huis. Ik voelde mij op dat moment krachtig… Echt krachtig! Je zou misschien iets anders verwachten in zo’n situatie, maar ik dacht, dit gaat gewoon lukken. Het was, nadat we beiden noodgedwongen nog lang in datzelfde huis woonden, meer opluchting. En blijheid.

We zijn gaan wonen in een groot appartement met weinig kamers dat ik mij maar net kon veroorloven. De kinderen sliepen op één kamer en vonden dat fantastisch. In vergelijking met het ruime huis waarin we woonden was het natuurlijk heel anders, maar het voelde direct goed. Er was verdriet en de teleurstelling over de breuk, natuurlijk, maar ik stond op mijn eigen benen, hoefde niets meer te overleggen. Heerlijk vond ik het. Ik merkte dat de opvoeding ook zo vanzelf ging. Ik was daar heel zeker over, geen enkele twijfel. Hoe heette die man ook alweer, Spock? Had ik niet nodig hoor.

Vroeg opstaan. Dat was iets wat ik heel bewust ben gaan doen. Nog voordat mijn kinderen wakker waren, stond ik de ontbijttafel te dekken. Er was daardoor geen gehaast, geen “opschieten, opschieten”, zoals ik links en rechts bij andere gezinnen wel hoorde. Het werd een ritueel. Een rustig en relaxt begin van de dag, voor iedereen. Ik vond het fijn om op mijn gemak de Volkskrant te lezen. Lachen om stukjes van Martin Bril. Toen mijn zonen wat ouder werden en wilden weten waarom ik toch steeds zo moest lachen, las ik zijn columns voor. Het was niet makkelijk, met weinig geld en weinig tijd voor jezelf en elkaar, maar die ochtenden ervoer ik als harmonie. Zo zie ik mijzelf ook, als harmonieus mens.

Ik ben in de gelukkige positie dat ik kan terugkijken met de beleving van mijn nu volwassen kinderen erbij. Beiden zijn ze goed terechtgekomen, met – zover ik kan zien natuurlijk – gezonde relaties. Daar ben ik trots op. Ik weet dat ze waardering hebben voor de wijze waarop ik het als alleenstaande moeder hebt aangepakt. Mij viel op dat de scheiding ervoor heeft gezorgd dat ze naar elkaar toe trokken. Echt maatjes zijn ze, die alles van elkaar weten. Ook als studenten zijn ze in één huis terecht gekomen. Waar ze bij hun medehuisgenoten erop aandrongen om de keuze op de Volkskrant te laten vallen. Uiteindelijk vroeg de één bij de ander zelfs toestemming om met zijn vriendin samen te mogen wonen.

Het zijn de herinneringen van mijn kinderen die mij sterken in mijn geloof dat het bij hun wel goed is gekomen. Dat ochtendritueel wordt nog vaak verteld. Maar mijn zoon belde mij laatst op met de vraag hoe ik toch die heerlijke gehaktschotel van vroeger maakte. Dat was gewoon aardappelpuree uit een pakje, gehakt rul bakken en daar juspoeder met water doorheen gooien. En mijn zoon heeft uitgevonden dat de chips, van die driehoekige kussentjes, en die ze vroeger zo lekker vonden de meest goedkope waren die in de winkel te vinden waren. Goede herinneringen hebben weinig met geld te maken gelukkig.

Echt een keukenprinses was ik niet, maar ik probeerde er altijd wel een feestje van te maken. Op mijn zestigste verjaardag hebben ze voor mij gekookt wat ik destijds veel klaarmaakte. Breed hadden we het niet en daar word je creatief van. Heel lux vonden ze de kant en klare beef wellington. Heerlijk! Die zie ik tegenwoordig jammer genoeg bijna nooit meer. Witte bonen in tomatensaus en van die aardappelbolletjes uit de vriezer. IJs na. Maar ik sta vooral bekend om mijn uitspraak voor guacamole – dat blijkbaar heel grappig is – én voor Het eitje a la Moeke!

Behalve dat sterke ochtendritueel hadden we ook op donderdag een vast stramien. Er moest gesport worden en dat viel altijd op een ongunstig tijdstip. Ik maakte daarom het…

Eitje a la Moeke

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *