Anne, Altijd bezig hoe hij een plek in ons gezin behoudt

Anne, 36 jaar

Getrouwd met Tadek, weduwe sinds 2013
Moeder van Lude (6 jaar) en Cato (4 jaar)

Mijn vriendin gaf na het overlijden van mijn man mijn kinderen beiden een pop, zelf gemaakt. De poppen lijken een beetje op hem. Dat is lange tijd voor hen papa geweest. Geen uitleg nodig, het is gewoon zo. In het nieuwe leven, zonder hun vader, is het voor mij belangrijk dat hij een plek behoudt.

Eerst was er een abces in zijn keel, dat een tumor bleek. Ik was toen zwanger van ons jongste kind. Het was vreselijk schrikken, maar alle prognoses waren positief. Jong, sterk, dan kan een mens veel aan. En tot onze opluchting sloegen de behandelingen ook aan. Toen, na een heftige tijd van zware behandelingen en hard werken om weer op te krabbelen, was er dat kuchje dat maar niet wegging. Hij nam de telefoon aan in de trein en hoorde daar zijn doodvonnis: het zat in de longen en het was niet goed. Daarna belde hij mij. Ik heb geschreeuwd, weet ik nog, letterlijk door het huis lopen gillen.

De periode die toen aanbrak was verschrikkelijk zwaar. Leven met een zieke geliefde is niet makkelijk. De behandelingen, de emoties, de zorg voor onze pasgeboren dochter en ons zoontje van toen 2 jaar, het was heftig. Gelukkig werd er door vrienden en familie een systeem opgezet om ons praktisch te ondersteunen. Er werd gekookt, de was gedaan, kinderen opgevangen als we naar het ziekenhuis moesten, alles volgens een rooster. Door al die hulp en betrokkenheid wist ik dat, als hij er niet meer zou zijn, er een warme bedding voor de kinderen en mij zou blijven. Dat is voor mij erg belangrijk geweest.

Als alleenstaande ouder zijn de verjaardagen confronterend. Jarig zijn, dat was bij ons echt een ritueel. De stoel werd versierd, je mocht lekker blijven liggen terwijl de anderen de tafel dekten. Ik heb dat nooit willen veranderen, maar moeilijk blijft het wel. Op de gedekte tafel ‘s morgens zit nu de pop die daar de hele verjaardag blijft zitten. Het is een mooi voorbeeld van de plek die Tadek nog altijd heeft in ons gezin. Het is eigenlijk heel gewoon geworden. De pop heeft voor de jarige een cadeau vast en het is altijd een boek. Logisch: hun vader was dol op lezen. Als bijbaantje werkte hij in zijn studententijd in het antiquariaat van boekhandel De Slegte.

De poppen waren zo’n lief gebaar van mijn vriendin. Ze hebben hun vaste plek in huis, meestal in de stoel. Soms gaat papa mee naar school. En af en toe wordt hij spontaan opgepakt, even papa knuffelen. Er is een liedje van de Waterboys, The Whole of the Moon. Dat nummer was voor mij en Tadek erg speciaal. Hij stierf ook tijdens volle maan. Mijn dochter deed haar eerste stapjes met de pop in haar armen, precies op dat nummer. Dat gaf een geweldig gevoel. Zo’n prachtige herinnering…

Ik kijk met trots terug op hoe wij met ons drieën de verandering in ons leven het hoofd hebben geboden. Het gevoel dat ik vader en moeder in één ben is heel sterk. Er is een basis voor de kinderen en dat is gelukt door niet bang te zijn om hulp en steun te vragen. Te investeren in de mensen om je heen. En om goed te zorgen voor mijzelf, onszelf. Bijzonder genoeg reguleert rouw zich en uiteindelijk krijg je datgene wat je aankan.

Er was geen ontkennen van de situatie destijds. Hoe klein ze ook waren, ik ben altijd eerlijk geweest over wat er aan de hand was. Hopelijk nemen mijn kinderen dat mee. Ze zijn in ieder geval erg open over hun gevoelens over hun vader. Daar is ook altijd ruimte voor. Daarbij probeer ik wel op te passen hem niet te idealiseren. Hij was een fantastische man, natuurlijk, maar hij kon ook best eens nukkig zijn en het korte lontje van de kinderen zullen ze later ook wel kunnen plaatsen…

Het is bijna vier jaar geleden sinds Tadek is overleden en de steun van destijds is er in de kern nog steeds. Als het om het koken gaat, zijn er nog steeds vaste dagen dat onze vrienden in de keuken staan. En mijn vader, dol op de kinderen, kookt op maandag. Stamppotten! Met worst! Daar zijn de kinderen gek op.

De lekkere ontbijtjes in het weekeinde zijn er niet meer, daar was Tadek goed in. Ik ben niet zo’n ochtendmens en lees graag in alle rust de krant. De kinderen dompelen zich op dat moment onder in een strip en dat is prima. De tafelschikking is er nog wel met de jongste aan kop en ik in het midden.

Vooruitkijkend hoop ik dat ze essentiële waarden uit het leven meenemen. Dat hoe erg de situatie ook is, je nooit alleen hoeft komen te staan. Dat je je weg vanzelf vindt. Wees flexibel en empathisch. Van mijzelf weet ik dat ik een optimist ben. Ik wist dat ik er wel iets van zou maken… uiteindelijk.

2 thoughts on “Anne, Altijd bezig hoe hij een plek in ons gezin behoudt

  • Wat een mooi, liefdevol en hoopvol verhaal. De kracht van vriendschap en familie; het vangnet; die prachtige papa poppen. De veerkracht van dit gezin – incompleet maar niet gebroken. Ja, jullie maken er wat van!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *